Verslag van de Elfstedentocht
Zoals we begin mei op de Amstelwebsite al schreven, was tijdens de nieuwjaarsborrel het idee ontstaan om de Elfstedenroeimarathon (ERM) te gaan roeien. inmiddels is de tocht op 15-16 mei met veel plezier volbracht en zullen wij onze ervaringen even met jullie delen.
In dit huidige zomerse weer kunnen we het ons bijna niet voorstellen, maar de 2026 editie van de tocht der tochten was bar en boos. We hadden nachtelijke gevoelstemperaturen van min 1°C, harde noordelijke wind, heel af en toe 10 minuten zon maar altijd afgewisseld met regenbuien, gemiste wissels, dubbele roeibeurten en extra ingelaste stuurbeurten (terwijl er een tussentijdse hete douche, warm ontbijt en een powernap waren beloofd)….en toch is dit stukje bedoeld om te enthousiasmeren voor de 2027 ERM editie.
Om te beginnen (spoiler), 210 km is een reuze afstand, niet te doen om achtereen te roeien…maar wat niet iedereen weet, is dat je per persoon gedurende maximaal één etmaal slechts max 40 km roeit en een traject van zo’n 15 km stuurt. Dat is een inspanning waarvoor een gemiddeld Amstellid zijn of haar hand niet voor omdraait, toch? De grootste “marathon” prestatie zit hem in ruim 36 uur in touw zijn en het doorstaan van de vele logistieke uitdagingen… (en dit jaar, oké, ook de kou, de regen en de wind…).
Terecht lootten wij als Amsterdamse ploeg nummer 14, maar werden we al snel als oranje Friezen opgenomen door de fijne Noordelingen. Zeven uur voor de start lag onze Morra kaal te wachten op de kant in Leeuwarden, klaar om door ons verbouwd te worden tot marathonskip met extra afdekzeilen, fuikenvangers, verlichting, luchtkussens, een pomp, reserveriemen en golfslagbrekers (en heel veel duct tape). Dat wij hiermee nog maar een spaarzame aankleding hadden, bleek na rondgang langs de gründlich uitgevoerde schuiten van met name de Duitse ploegen, maar ook van onze rivaal RIC die haar boot vol electronica had volgestouwd; het leek ons allemaal wat overdreven.
Na een vrolijke start met dweilorkest in de Prinsentuin trapten we de eerste kilometers naar Bertlehiem en viel bij Dokkum de nacht al snel, donker en nat door de nieuwe maan en regen. Na bijna 11 uur door prachtig nachtelijk Friesland te hebben gevaren werden we helaas in Woudsend teruggestuurd richting IJlst voor de alternatieve route (188 km) ivm de stevige wind, waardoor het Slotermeer en de Morra niet veilig meer konden worden overgestoken. Workum werd gerond, relatief makkelijk Bolsward ingenomen, maar toen kwamen er een aantal straffe trajecten tegen de wind naar Harlingen (waar de beroemde HT sloepenrace net was afgelast ivm de wind en kou….). 
Vanuit Harlingen ging het met vaak wind mee hard naar de finish, de oranjekoek en het begeerde Elfstedenkruisje, in een tijd van 19:09:55 (helaas 25 seconden achter RIC), goed voor een 23e plaats in het bijna 100 boten sterke veld.
Het was al met al een geweldige tocht; Als we een volgende keer al onze 2026 ERM ervaringen in een nieuw plan verwerken zullen we zeker een uur sneller gaan, maar bovenal gaat het om de lol om dit samen te doen met een super gezellige gemengde ploeg fanatieke & relaxde routiniers en prille roeiers tesaam. Met veel dank voor alle goede zorgen van Jesse en Sjoerd en de fanclub “Volg het Sûkerskip”, in de hoop dat we volgend jaar (in iets beter weer) met wellicht een paar Amstelboten extra weer net zo lekker gaan roeien!
De Sûkerskippers van 2026; Arno van Rooij, Nienke Engberts, Lisa van der Putten, Sarah Gutvill, Paul van Grieken, Leon van Schaijk, Colette Cramer, Rick van Eeden, Alfred Nijkerk, Willemke Stilma, Antoinette der Kinderen en Martijn van Rossum.
