MUNT

Op de frontpagina van deze site prijkt al een tijd een verhaal over hoe het kluisjesblok verstopt en deels buiten werking raakte. Zwoegers moesten aan de slag om de zaak weer vlot te trekken en stalden op een foto de "buit" uit. Nogal veel plastic, een paar echte euro's en enige trots (niet op de foto te zien).

Ik moet zeggen: het verhaal vervulde me met een lichte verbijstering. Wie doet nou zoiets? Maar van bevoegde zijde werd mij verzekerd dat er vast niet zoveel kwaadwil in het spel is, niet iedereen heeft altijd een euro op zak, en een winkelwagenmuntje wel, en dan….OK, ik geloof dat. Dan maar meteen naar de oplossing.

De kluisjes zijn gemaakt voor een munt van 1 euro. De meeste winkelwagenmuntjes vervangen een munt van 50 eurocent. De euro meet 23,25 mm in doorsnede, de munt van 50 eurocent 24,25 mm. Een millimeter groter dus. Ook wat dikker. Die halve euromunt en dus ook de winkelwagenmunt zijn niet geschikt voor de kluisjes! En zeker de plastic muntjes niet, die wegen maar 1.01 gram terwijl de euro wel 7,5 gram weegt. Helemaal van een andere klasse.

Het probleem lijkt gemakkelijk op te lossen. Net zoals je altijd wel een winkelwagenmuntje bij je hebt omdat je het nergens anders voor kunt gebruiken, zo kun je ook altijd een kluismuntje bij je hebben. Je maakt het gewoon onbruikbaar voor iets anders!
Hoe doe je dat? Simpel door in een euromunt een gaatje in te boren. Met een gaatje van 4 mm verlies je 3% van het gewicht. De kluisdeur merkt het verschil niet maar iedere caissière schreeuwt meteen moord en brand als je er mee probeert te betalen. Dus hij zit altijd in je portemonnee en je hebt hem altijd bij je voor de kluisjes. Precies de goede afmeting, genoeg gewicht, en geen verstoppingen meer.

Wel lieve vrienden en vriendinnen, dit was mijn laatste column op deze plaats. Mijn slechte zicht wordt steeds slechter, teveel van het gewoel van de Amstel begint me te ontgaan en dan wordt het produceren van een zinnige column te lastig. Het was in augustus 17 jaar geleden dat ik hier aantrad als hulpje van de bootsman, technisch vrijwilliger zeg maar, en het doet me goed dat ik afzwaai met weer een technisch verhaaltje. Ik was één van die trouwe vrijwilligers waar de secretaris het in de Nieuwsbrief over heeft. Ik trek zijn lof als een warme deken over me heen. 

Wij "zien" elkaar nog, maar jullie moeten op zoek naar een nieuwe columnist.

Het was mij een genoegen.

Dirk

Kerstsudoku

Daar is ie weer: de nieuwe Amstel Kerstsudoku voor een koude winteravond bij de kachel. In de volgende nieuwsbrief de oplossing. Veel plezier!

Kerstsudoku